ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ

 

“FAMILY SECRETS”

 

THN ΙΤΑΛΙΚΗ ΜΑΥΡΗ ΚΩΜΩΔΙΑ

του ENRICO LUTTMANN

 

ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΩΡΑ 18:15 ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ

 

«Γιατί όλοι έχουμε το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και την επιλογή …»

 

“FAMILY SECRETS”

 

του Enrico Luttmann

 

σε σκηνοθεσία ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

 

Στον ρόλο της Γκράτσια η ΜΑΙΗ ΣΕΒΑΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Στον ρόλο του Αδάμ ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΟΝΤΟΠΟΔΗΣ

 

 

Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ (Σκηνή Secret Room)

 

Το έργο Family Secrets , έχει ήδη παρουσιαστεί στην Ιταλία, Αμερική, Βουδαπέστη, Αφρική και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα!

 

 

Με χαρά ανακοινώνουμε την παράταση παραστάσεων, έως και το Σάββατο 4 Απριλίου 2026, για την Ιταλική μαύρη κωμωδία «Family Secrets» του Enrico Luttmann, η οποία με μεγάλη επιτυχία παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ.

Η θεατρική παράσταση “Family Secrets” του Enrico Luttmann, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, μέσα από κλαυσίγελο, χιουμοριστικές ατάκες κι ένα ταξίδι μπρος και πίσω στο χρόνο, πραγματεύεται επίκαιρα θέματα της εποχής μας, με κυρίαρχο την αιώνια και ατελεύτητη αγάπη μητέρας και γιου, ζητήματα όπως το δικαίωμα της επιλογής, της μη θνητότητας, της ομοφυλοφιλίας καθώς και ριζικά θέματα όπως η αποδοχή απ’ τους γονείς εν έτη 2026, η ταυτότητα και η καταπίεση από νόρμες που μας έχουν ‘’ φορέσει ‘’ και αρνούμαστε να απαλλαγούμε.

 

PROMO TRAILER: https://www.youtube.com/watch?v=kUXnmITOElc

 

Λίγα λόγια για το έργο

 

Γκράτσια και Αδάμ ...

Μια συνταξιούχος δασκάλα, η Γκράτσια, που έχει απομονωθεί στο σπίτι της και ζει πλέον μέσα από τις σαπουνόπερες, που έχουν μετατραπεί στη καθημερινή πραγματικότητά της. Αγαπημένη της ‘’πραγματικότητα‘’ η σειρά ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΓΟΗΤΕΙΑ, την οποία παρακολουθεί ανελλιπώς, ζώντας μέσα από τις σκηνές τις στιγμές και συναισθήματα που η ίδια δεν βίωσε ποτέ.

• Αδάμ, γιός της, σεναριογράφος σε σαπουνόπερες και επίδοξος θεατρικός συγγραφέας, επιστρέφει στο πατρικό του, μετά από απουσία πολλών ετών, για να περάσει λίγο χρόνο με τη μητέρα του, ύστερα από μία αποτυχημένη προσπάθεια να κάνει το επόμενο επαγγελματικό βήμα στη ζωή του.

• συνύπαρξή τους θα φέρει στο φως οικογενειακά μυστικά, κρυμμένα μέχρι τώρα στο παλιό μπαούλο... με αποκορύφωμα το μεγάλο μυστικό της Γκράτσια, που θα αλλάξει, για πάντα, τη σχέση τους.

 

Το “Family Secrets” είναι ένα τρυφερό έργο, που περνάει απ’ το γέλιο στο δάκρυ – ακριβώς όπως συμβαίνει και στη ζωή.

 

Άλλωστε, ''όλοι το παθαίνουμε...μεγαλώνουμε νιώθοντας πως οι γονείς μας είναι αθάνατοι και σχεδόν ποτέ δεν τους ρωτάμε για τη ζωή τους πριν από εμάς. Για τις οικογένειές τους, τις παρέες τους, τα ενδιαφέροντά τους ως παιδιά... λες και γεννήθηκαν ενήλικες. Λες και γεννήθηκαν ‘’ μαμά ‘’ και ΄΄μπαμπάς ‘’. Σαν να μην είχαν πρότερο βίο. Αισθανόμαστε πως θα υπάρχουν για εμάς εις τους αιώνας των αιώνων... Σαν τον Άρη. Σαν την Αφροδίτη. Σαν τη γη...σαν τον ήλιο, για να φωτίζουν τις ζωές μας...’’

( απόσπασμα από το κείμενο )

 

Σημείωμα συγγραφέα

«Μου αρέσει να γράφω απλές ιστορίες, για ανθρώπους που η ζωή ξαφνικά τους τραβάει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια τους, τους βγάζει από τις νόρμες τους και σπάει τον μικρόκοσμο τον οποίο οι ίδιοι έχουν χτίσει μέρα με τη μέρα, και τελικά δεν είναι αυτό που ονειρεύονταν, αλλά μια φυλακή, στην οποία έχουν οικειοθελώς δημιουργήσει και εγκλωβιστεί σε αυτή και από την οποία αρνούνται να βγουν.

Η Γκράτσια και ο Αδάμ, οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας μας, προσπαθούν να αντισταθούν με κάθε δύναμη που έχουν στο τσουνάμι γεγονότων που κατακλύζουν τη ζωή τους. Αμπαρώνουν πόρτες, σφραγίζουν τα παράθυρα, αλλά και πάλι δεν αρκεί. Το καράβι μπάζει πια νερά και σιγά, σιγά βουλιάζει και τους παρασύρει στο βυθό.

Σε τέτοιες περιστάσεις, έχουμε δύο μονοπάτια. Είτε παρατηρούμε παθητικά, περιμένοντας πότε θα βουλιάξουμε, είτε αντιστεκόμαστε και παλεύουμε. Σημασία δεν έχει τι από τα δύο θα επιλέξουμε, αλλά ο τρόπος που θα αντιμετωπίσουμε το καθετί. Το σθένος που θα υποδείξουμε. Και φυσικά είναι αυτές οι στιγμές που ανακαλύπτουμε το μεγαλύτερό μας όπλο απέναντι στις δυσκολίες, την αληθινή και άνευ όρων αγάπη.»

Enrico Luttmann

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί : Μαίη Σεβαστοπούλου , Γιώργης Κοντοπόδης

Συντελεστές :

Σκηνοθεσία – φωτισμοί : Αλέξανδρος Λιακόπουλος

Μετάφραση : Γιώργος Δόξας

Σκηνικό - κοστούμια : Νόρα Πόντη

Μουσική : Άγγελος Ανδρεόπουλος

Φωτογραφίες : Ευάγγελος Κάλλοου

Παραγωγή: Creatists | www.creatists.gr

Social Media: Μαρλού Ξηνταριανού

 

 

Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ

Σκηνή Secret Room

 

Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα

Μετρό: Στάση Κεραμεικός, Τρόλεϋ: 21 Στάση ΚΑΜΠΑ, ΟΑΣΑ: 049, 815, 838, 914, Γ18 Στάση ΚΑΜΠΑ, 035 Στάση ΙΚΑ

Το Θέατρο είναι προσβάσιμο για ΑΜΕΑ

Family Secrets

του Enrico Luttmann

Μαύρη κωμωδία

Διάρκεια παράστασης : 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Παραστάσεις: Κάθε Σάββατο στις 18:15

Τελευταία παράσταση: Σάββατο 4 Απριλίου 2026

Προπώληση εισιτηρίων:

Ταμείο του θεάτρου "Αλκμήνη", 2103428651 Τηλεφωνικές κρατήσεις στο 6931158784

 

Ηλεκτρονικά: https://www.ticketservices.gr/event/theatro-alkmini-family-secrets/

Τιμή εισιτηρίων: 16 ευρώ/ 13 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, Α.Μ.Ε.Α.)

 

Έγραψαν για το Family Secrets:

 

Ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος υπογράφει μια σκηνοθεσία με λεπτές αποχρώσεις και χιούμορ, που σέβεται το κείμενο αλλά και τον ψυχισμό των ηρώων. Ταυτόχρονα, αναλαμβάνει τον σχεδιασμό φωτισμών, ενώ τα σκηνικά και κοστούμια της Νόρας Πόντη, καθώς και η μουσική επένδυση του Άγγελου Ανδρεόπουλου, ολοκληρώνουν ένα αποτέλεσμα που καταφέρνει να είναι τόσο τρυφερό όσο και διαπεραστικό.

ATHINORAMA TEAM

«Family Secrets»: Μια παράσταση ανθρώπινη, τρυφερή, αληθινή· που μας θυμίζει ότι πίσω από τις καθημερινές σιωπές κρύβονται οι πιο δυνατές εξομολογήσεις. Η Μαίη Σεβαστοπούλου δίνει μια συγκλονιστικά ειλικρινή ερμηνεία. Με λιτότητα, χωρίς θεατρινισμούς, γεμίζει τη σκηνή με βλέμμα και σιωπή. Κάθε της κίνηση — το δίπλωμα ενός ρούχου, ένα σφίξιμο των χειλιών, ένα χαμόγελο που δεν προλαβαίνει να ανθίσει — αποκαλύπτει μια ολόκληρη ζωή. Ο Γιώργος Κοντοπόδης τη συνοδεύει με συνέπεια και ευαισθησία, δίνοντας βάθος στις σκηνές τους, ενώ η χημεία των δύο ηθοποιών κρατάει ζωντανό τον παλμό του έργου.

Σωτήρης Σουλούκος

Ο γρήγορος ρυθμός της ιστορίας, σε συνδυασμό με τους διαλόγους και τις ατάκες, μας έδωσαν την αίσθηση πως απέναντί μας είχαμε όντως μια οικογένεια, έναν γιο με τη μητέρα του και κοιτούσαμε από την κλειδαρότρυπα του σπιτιού τους. Ο Γιώργης Κοντοπόδης είναι ο αφηγητής αλλά και ένας εκ των πρωταγωνιστών, που δίνει φως σε περασμένα γεγονότα της ζωής του και που μας τα διηγείται. Στιγμές κλαυσίγελου εναρμονίζονται με την ερμηνεία των ηρώων, κάνοντας το κοινό να ακροβατεί ανάμεσα σε στιγμές λύπης και γέλιου, πάντα με έναν όμορφο και κομψό τρόπο χωρίς να χάνεται η αξιοπρέπεια.

Πολυξένη Ζαρκαδούλα

Το έργο του Enrico Luttmann θυμίζει αναφορές εφάμιλλες της αρχαίας τραγωδίας και όχι άδικα, εφ’όσον διαθέτει τα δομικά στοιχεία: αρχή, μέση, τέλος, εντείνει τον έλεο και τον φόβο για να επιφέρει ένα αλλιώτικο είδος Κάθαρσης: δακρύζουμε ως θεατές, αισθανόμαστε την υψηλή συναισθηματική φόρτιση καθώς εντασσόμαστε στην Ποιητική της μνημοσύνης όπου η τέχνη της μνήμης, του αναστοχασμού και της επαναληπτικής εμφάνισης του παρελθόντος στο παρόν εγκιβωτίζεται και σχεδόν συγχωνεύεται με την ατομική μνήμη του θεατή με καθολική αναφορά.

Ελένη Αναγνωστοπούλου

Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, είναι μία καλλιτεχνική έκφραση ιδιαίτερης ευφυίας. Μάνα είναι μόνο μία εις την νιοστή. Έχοντας αυτό κατά νου, σκηνοθετεί με τρόπο που κάθε φορά λάμπει το κείμενο. Εστιάζει στις στιχομυθίες και τις εκπλήξεις, μαζεύει την προσοχή γύρω από το κάτι που φέρνει κάθε φορά η στιγμή. Και στο τέλος προχωρά με μία κορύφωση πολλών συγκινησιακών μονάδων.

Κώστας Κούλης

Η  χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι απολαυστικά σύνθετη – γεμάτη μνήμη, σιωπές, υπονοούμενα και, τελικά, μια συγκινητική παραδοχή: ότι όσο δύσκολη κι αν είναι μια σχέση, μπορεί να μεταμορφωθεί όταν αντιμετωπιστεί με ειλικρίνεια.

Βίβιαν Μητσάκου

Συγκλονιστική η Μαίη Σεβαστοπούλου ως κυρία Γκράτσια και εξίσου εκπληκτικός ο Γιώργος Κοντοπόδης. Δεν είναι τυχαίο που η παράσταση είναι συνεχώς sold out, και ευτυχώς που δόθηκε παράταση για να μπορέσει να τη δει περισσότερος κόσμος.

Σάντρα Αλεξάνδρου

Το έργο, πέρα από τις επιλογές και αποδοχές που κάνουν οι ήρωες στη ζωή τους, είναι πάνω απ’ όλα ένας ύμνος στον άνθρωπο, στο μικρό, λαϊκό άνθρωπο, που μέσα από ματαιώσεις, λάθη, απορρίψεις, κακές επιλογές, εγκαταλειμμένος στη μοίρα του, βιώνει μόνος τ’ αποτελέσματα των επιλογών του, με χιούμορ, αγάπη και στωικότητα παραμένοντας μέχρι το τέλος της πορείας του μέσα στο τούνελ Άνθρωπος.

Μαρία Λακάκη

Η χημεία του Γιώργη Κοντοπόδη με την επί σκηνής μητέρα του Μαίη Σεβαστοπούλου, φανερή σε κάθε δευτερόλεπτο της παράστασης, μας ταξιδεύει σε έναν γνωστό-άγνωστο κόσμο ο οποίος σε πολλά σημεία ίσως θυμίζει τον δικό μας. Τιμή μας να βιώνουμε αυτή την αναπαράσταση από τους δύο αυτούς σπουδαίους ηθοποιούς.

Αντζέλικα Μπάτσου

Το Family Secrets είναι μια ιστορία που θα σε κάνει να γελάσεις πολύ, να συγκινηθείς και να βγεις από το θέατρο με αυτή την πολύ δυνατή ποιότητα που μετατρέπει έναν μηχανικό άνθρωπο σε συνειδητό. Την ενθύμηση! Της αγάπης; Της αποδοχής; Της αυτοεκτίμησης; Όλα αυτά μαζί; Εσείς θα το κρίνετε....

Λένα Σάββα

ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΕΡΤΟΠΕΝ

ΘΩΜΑΣ ΤΣΑΛΑΠΑΤΗΣ

Ο κόσμος που ζούμε αλλάζει απότομα. Ασχετα με το πόσο ξαφνική μπορεί να μας φαίνεται αυτή η αλλαγή, στην πραγματικότητα ακολουθεί μια υπόσχεση που μας δόθηκε τα περασμένα χρόνια. Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει αυτή η αλλαγή. Ολα ήταν εδώ πριν συμβούν. Ο αυταρχισμός, η ποδοπάτηση της κάθε μορφής δικαίου, η σήψη των θεσμών και τα αποτελέσματα που αυτή φέρνει.

Στον κόσμο υπάρχουν μεταμορφωτικές δυνάμεις που ορίζουν το σχήμα του κόσμου. Ο κόσμος που γνωρίσαμε μέχρι την κρίση του 2008 σε μεγάλο βαθμό διαμορφώθηκε από τη νεοφιλελεύθερη ονείρωξη που ακολούθησε την πτώση του σοβιετικού μπλοκ. Μια εποχή αισιοδοξίας των αγορών, που μεταφράστηκε σε απόλυτη κυριαρχία τους, στην μεταμόρφωση των αξιών και μαζί του συνόλου των πολιτικών χώρων. Από τη μετατροπή της σοσιαλδημοκρατίας σε μια μπλερικού τύπου καρικατούρα και της Αριστεράς σε μια δύναμη εγκλωβισμένη κάπου ανάμεσα στη νοσταλγία και το πουθενά. Η παγκόσμια κρίση έκανε το παγκόσμιο οικοδόμημα να τρίξει παραχωρώντας, έστω για λίγο, μια ευκαιρία στην Αριστερά να παίξει έναν ρόλο. Και εκεί εμφανίστηκε ο πρώτος εγκλωβισμός.

Εγκλωβισμένη στη νομιμότητα, στους πολιτικούς δηλαδή όρους που οι αντίπαλοί της όριζαν, η Αριστερά δεν κατάφερε να δημιουργήσει διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακριβώς γιατί λειτούργησε δειλά, σχεδόν ενοχικά σε σχέση όχι μόνο με τις επιδιώξεις αλλά τελικά και τις αξίες της. Και εκεί άρχισε να φαίνεται ο δεύτερος και πιο ισχυρός της εγκλωβισμός. Ενας εγκλωβισμός που υπό τις σημερινές συνθήκες μοιάζει ικανός να την πετάξει εντελώς εκτός πολιτικού παιχνιδιού.

Η Αριστερά είναι εγκλωβισμένη σε μια συμβολική συνθήκη συναισθηματισμού και ηθικολογίας. Με αβέβαιους στόχους επικαλείται διαρκώς μια ηθική υπεροχή, μια ηθική επιταγή χωρίς όμως μια πραγματική υλική βάση αλλά ένα γενικότερο νεφελώδες «σωστό». Μέσα σε αυτή την εμμονική επίκληση γίνεται πουριτανική, δύσκαμπτη και αφόρητα βαρετή. Αντιμετωπίζει με συναισθηματικούς όρους καταστάσεις, ψάχνοντας μια ορθότητα που στην πραγματικότητα δεν κάνει άλλο από το να αποδεικνύει την ηθική ακεραιότητα της δικής της θέσης. Παραμένοντας ταυτόχρονα δέσμια στον πρώτο εγκλωβισμό (αυτόν της νομιμότητας), δεν παράγει στην πραγματικότητα πολιτικό λόγο (πόσο μάλλον πολιτικό αποτέλεσμα), αλλά περιγράφει μια άλλη, ιδανική συνθήκη την οποία δεν υπερασπίζεται με πράξεις.

Σήμερα η μεταμορφωτική δύναμη στις δυτικές κοινωνίες είναι αυτή της Ακρας Δεξιάς. Μιας Ακρας δεξιάς που θέριεψε κυρίως μετά τις αποτυχίες της Αριστεράς, κάνοντας τις κοινωνίες να οδεύουν επιταχυνόμενες προς τον αυταρχισμό, τη μισαλλοδοξία, το δίκαιο του ισχυρού. Στη σημερινή συγκυρία –και ανεξάρτητα από τι μπορεί να πιστεύει– η Αριστερά δεν υπάρχει. Για να υπάρξει πρέπει να απεγκλωβιστεί. Να συγκροτήσει μια πρόταση ανεξάρτητη από τις επιταγές της τρέχουσας νομιμότητας, βασισμένη όχι στην ηθικολογία ή τα σύμβολα, αλλά στις δυνάμεις της κοινωνίας, των δημιουργικών δυνάμεων και της εργασίας. Οσο περίεργο και να ακούγεται, θα μπορούσαμε να πούμε πως οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ευνοϊκές. Η αυτοματοποίηση της εργασίας θα μπορούσε να αποτελέσει μια λύση και όχι το βασικό πρόβλημα των εργαζομένων. Η πράσινη ενέργεια θα μπορούσε να είναι μια λύση για την ενεργειακή επάρκεια και όχι μια νέα χρυσή επιχείρηση με νέο μανδύα. Το αίτημα για ειρήνη θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα ουσιαστικό αξιακό κέντρο και όχι σε ένα γενικό ευχολόγιο καλής συμπεριφοράς. Η Αριστερά θα μπορούσε να μετατραπεί σε μεταμορφωτική δύναμη των σύγχρονων κοινωνιών αν απεγκλωβιζόταν κατ’ αρχάς από τον ναρκισσισμό της και κατά δεύτερον από την αποδοχή των όρων του παιχνιδιού.

Χωρίς τόλμη και χωρίς γείωση, η Αριστερά όχι μόνο δεν καταφέρνει να πείσει, στην πραγματικότητα δεν καταφέρνει καν να υπάρξει.

Πηγή: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

«LONE» - Μία πολυμεσική performance live ηλεκτρονικής μουσικής, visuals και κίνησης στο Newman Cinema

2, 3 και 9, 10 Φεβρουαρίου | 21:00
 

Το Newman Cinema γίνεται σκηνή για μουσική, performances και πολυμεσικές δράσεις, δημιουργώντας έναν χώρο όπου εικόνα, ήχος και κίνηση συνυπάρχουν ζωντανά.

Στο Παράλληλο Πρόγραμμα του Newman, οι καλλιτέχνες αξιοποιούν τις δυνατότητες του οπτικοακουστικού μέσου στις εικαστικές και παραστατικές τέχνες, δημιουργώντας performances που προτείνουν νέους τρόπους αφήγησης. Η κινηματογραφική οθόνη γίνεται μέρος της δημιουργίας και όχι απλώς μέσο προβολής, ενώ κάθε performance αναδεικνύει τη μοναδική σχέση ανάμεσα στην εικόνα, τον ήχο και το σώμα.

Στο χώρο έχουν παρουσιαστεί πολυμεσικές performances και συναυλίες από καλλιτέχνες όπως ο Νίκος Βελιώτης, η Καλλιόπη Μητροπούλου, τα Καλογεράκια και η Σίσσυ Δουτσίου. Παράλληλα, multimedia παραστάσεις χορού, Live Cinema και εκθέσεις φωτογραφίας έχουν μετατρέψει το Newman σε σημείο πειραματισμού και ζωντανής δημιουργίας.

«LONE»

Πολυμεσική performance live ηλεκτρονικής μουσικής, real-time & interactive visuals και κίνησης

Το Παράλληλο Πρόγραμμα του Newman παρουσιάζει το LONE, μια πολυμεσική performance live ηλεκτρονικής μουσικής, real-time & interactive visuals και κίνησης. Στη σκηνή του Newman Cinema, στις 2, 3 και 9, 10 Φεβρουαρίου, στις 21:00, συναντιούνται η Άννα Παπαϊωάννου (Anna Vs. June), η Αλεξάνδρα Νιάκα και η Μαριέττα Μαναρώλη.

Τρία καλλιτεχνικά μέσα- ήχος, σώμα, ψηφιακή προβολή- συνδιαλέγονται σε πραγματικό χρόνο, διερευνώντας τις αναλογίες ανάμεσα στην ανθρώπινη φύση και τα τεχνητά συστήματα, καθώς ελίσσονται ανάμεσα στη μοναδικότητα της ατομικής διαδρομής. Τα διαδραστικά visuals, αξιοποιώντας depth‑tracking σένσορες και live‑feed κάμερες, σχηματίζουν τόπους και ψηφιακά είδωλα, ενώ οι ηχητικές εγκαταστάσεις διαμορφώνουν μεταβαλλόμενες ατμόσφαιρες φιλοξενίας και πρόκλησης. Το σώμα αποκαλύπτεται ως δοχείο μνήμης και μέσο δράσης, αντιδρώντας στους οπτικοακουστικούς κόμβους, μέσα από την δημιουργία ενός κύκλου αλληλεπίδρασης μεταξύ σωματικής κίνησης και ψηφιακής απόκρισης.

Το LONE διαπραγματεύεται τη θεμελιώδη συνθήκη της ανθρώπινης ύπαρξης: την εμπειρία του ταξιδιού ως θραύσμα. Είναι μια περφόρμανς η οποία, ενσαρκώνοντας αυτή τη σύνθετη πορεία, εξελίσσεται, μεταλλάσσεται και φανερώνει το αποτέλεσμα της ίδιας της διαδικασίας. Είναι μία διαρκής αναζήτηση, ένα πεδίο συσχετισμών, μία αποκάλυψη.

 

Πληροφορίες:

​Ημερομηνίες:  2-3 & 9-10 Φεβρουαρίου 2026

Ώρα έναρξης: 21:00

Τοποθεσία: Newman Cinema, Σεβαστουπόλεως 117, Αθήνα 115 26

​Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/lone-polymesiki-performance-newman 

Διοργάνωση: Newman Cinema FB: @newman.cinema, IG: @newman.cinema

Επικοινωνία: True Colours Comms FB: @truecolours.comms, IG: @truecolours.comms

 

Συντελεστές:

Live visuals: Αλεξάνδρα Νιάκα

Live electronics: Άννα Παπαϊωάννου

Κίνηση: Μαριέττα Μαναρώλη

 

Ευχαριστίες: Ευγενία Πετροπούλου, JENJUNMA-negative space

 

Περισσότερα για τις συντελεστές:

Η Αλεξάνδρα Νιάκα είναι καλλιτέχνιδα διαδραστικών μέσων και υποψήφια διδάκτορας στις Ψηφιακές και Διαδραστικές Τέχνες στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Με σπουδές στην αρχιτεκτονική και μεταπτυχιακό στο Design for Performance and Interaction από τη Bartlett School of Architecture (UCL), το έργο της συνδυάζει τον χωρικό σχεδιασμό με αναδυόμενες τεχνολογίες για τη δημιουργία εμβυθιστικών, πολυαισθητηριακών περιβαλλόντων. Η έρευνά της εξετάζει πώς η ανθρώπινη παρουσία, η τεχνολογική ανατροφοδότηση και οι υλικές συνθήκες συνδιαμορφώνουν νέες μορφές εμπειρίας μέσα σε διαδραστικά συστήματα.
 Δραστηριοποιείται στον χώρο των εγκαταστάσεων, των διαδραστικών περιβαλλόντων, των VR/AR εμπειριών και του performance design, με έργα που έχουν παρουσιαστεί διεθνώς στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Κίνα, την Κύπρο και την Ελλάδα. Είναι  επιμελήτρια VR/AR/XR στο Athens Digital Art Festival και μέλος της ομάδας Medea Electronique. Έχει τιμηθεί με το SNF Artist Fellowship (ARTWORKS, 2020) και το Onassis AIR/ONX Fellowship (2025).

Η Άννα Παπαϊωάννου είναι μουσικός που ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Είναι απόφοιτος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών (Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο) και του τμήματος Μουσικής Σύνθεσης (Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου). Το 2025 ολοκλήρωσε το πρόγραμμα Μουσικής Εκπαίδευσης στην Ειδική Αγωγή (Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο).

Παράλληλα με τις συνεργασίες της, γράφει και ερμηνεύει τη δική της μουσική ως Anna Vs June. Η μουσική της έρευνα περιλαμβάνει αναλογικά και ψηφιακά μηχανήματα παραγωγής ήχου τα οποία συνήθως συνδυάζονται με παραδοσιακά ακούσματα και προσωπικές της ηχογραφήσεις.

Η δουλειά της έχει παρουσιαστεί σε διάφορα φεστιβάλ (Electric Nights/Αθήνα, Sonar/ Βαρκελώνη, Reworks/Θεσ/νίκη, Red Bull Music Festival/Βερολίνο, Data Stories/Βόλος, Hidden Door/Εδιμβούργο) και μουσικές σκηνές στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Sameheads/ Βερολίνο, Boschbar/Ζυρίχη, Ρομάντσο/ Αθήνα).

Από το 2019 κυκλοφορεί μουσικά αλμπουμ και κομμάτια σε δισκογραφικές εταιρείες (Subject to Restrictions, Rocket Recordings, Osare! Editions, Sounds of Ogigia κ.α.) και συνεργάζεται με καλλιτεχνικούς οργανισμούς για προσωπικά ή ομαδικά πρότζεκτ (ΕΜΣΤ, Goethe Institut, 25 AV, Aberdeen City Council, κ.α.).

www.annavsjune.com

Η Μαριέττα Μαναρώλη έχει αποφοιτήσει από την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης(ΚΣΟΤ) και από το Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του ΕΚΠΑ. Εργάζεται ως ανεξάρτητη χορεύτρια-performer, δασκάλα σύγχρονου χορού και παιδαγωγός, με επιμορφώσεις στην ειδική αγωγή και την παιδαγωγική ψυχολογία. Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια εξασκείται συστηματικά στην πολεμική τέχνη του κουνγκ φου.
 Από το 2018 έχει συνεργαστεί, ως σπουδάστρια και επαγγελματικά, με χορογράφους, σκηνοθέτες θεάτρου και κινηματογράφου (Ιωάννης Μανταφούνης, Ίρις Καραγιάν, Χρήστος Παπαδόπουλος, Μαρκέλλα Μανωλιάδη, Μαίρη Παρδαλάκη, Μανώλης Μαυρής, Θάνος Παπακωνσταντίνου κ.α.). Έχει συμμετάσχει ως χορεύτρια σε διεθνή φεστιβάλ (Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, Beyoğlu Kültür Yolu Festival, Dance Days Chania Festival, Dance Laboratory Rhodes, Hulya-Ozdemir Nuktu International Izmir Festival), καθώς και στο μετεκπαιδευτικό πρόγραμμα του Flux Laboratory Αthens “Flux School Next” (2020-2022). Από το 2023, έχει λάβει μέρος σε intedisciplinary projects που έχουν παρουσιαστεί live και ψηφιακά (25AV-Audiovisual Platform, KRAMA Festival Athens).

 

ΘΕΑΤΡΟ ΟΛΥΜΠΙΑ 

Θεατρική περίοδος 2025-2026

 

Λουκής Λάρας

μια μουσική αφήγηση 
 βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Δημητρίου Βικέλα

 

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026

Η προπώληση ξεκίνησε:

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/loukis-laras-mia-mousiki-afigisi

Η συναρπαστική ιστορία του Λουκή Λάρα και της Σφαγής της Χίου το 1822, θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας», μέσα από το νέο πρωτότυπο μουσικό έργο του Λευτέρη Βενιάδη γραμμένο για αντρική φωνή, βιολοντσέλο και ηθοποιό.

Το εμβληματικό διήγημα του Δημητρίου Βικέλα, γραμμένο το 1879 και εμπνευσμένο από την αληθινή μαρτυρία του Χιώτη επιζώντα της Σφαγής Λουκά Ζίφου όπως αυτή καταγράφηκε στο χειρόγραφο «Αυτοβιογραφία γέροντος Χίου», μας γυρίζει σχεδόν 200 χρόνια πίσω, τη χρονιά της Μεγάλης Καταστροφής.

Χίος, 1822. Ο νεαρός Λουκής επιστρέφει με τον πατέρα του από τη Σμύρνη στη γενέτειρα τους, τη Χίο, προκειμένου να βρουν καταφύγιο από τις λεηλασίες και τις επιθέσεις των Τούρκων στη Μικρά Ασία που ολοένα και πυκνώνουν. Η Ελληνική Επανάσταση βρίσκεται στο απόγειό της και η Χίος δεν αργεί να μπει στον χάρτη των εξεγερμένων νησιών. Η απάντηση όμως των Τούρκων θα είναι αμείλικτη.

Μπροστά στα έντρομα μάτια του 20χρονου Λουκή συντελείται η ολοσχερής καταστροφή της Χίου. Ολόκληρα χωριά καίγονται, δεκάδες χιλιάδες σφαγιάζονται, γυναίκες βιάζονται, μικρά παιδιά απάγονται, το αίμα κυλάει παντού... Μέσα σε αυτόν τον όλεθρο ο Λουκής και η οικογένειά του παλεύουν για τη σωτηρία τους αναζητώντας τρόπο να εγκαταλείψουν το νησί. Κι αυτή είναι μόνο η αρχή της μεγάλης τους περιπέτειας...

Η συγκλονιστική αυτή ιστορία μετατρέπεται σε μουσική αφήγηση χάρη στην πρωτότυπη σύνθεση του Λευτέρη Βενιάδη που αγκαλιάζει, διατρέχει και δίνει νέα πνοή στον λόγο του Βικέλα. Ο ηθοποιός Κώστας Μπερικόπουλος, ο λυρικός τραγουδιστής Νίκος Ζιάζιαρης και ο διεξιοτέχνης σολίστας του βιολοντσέλου Αλέξανδρος Μποτίνης γίνονται η φωνή του Λουκή Λάρα. Ενός Λουκή με τρεις υποστάσεις. Όλες αδιαίρετες σε μια υπόσταση. Όλοι είναι ο Λουκής και αφηγούνται αυτή́ τη γεμάτη συγκινήσεις ιστορία, ταξιδεύοντας μας σε χρόνους και τόπους που μόνο η μουσική μπορεί. 

Σημείωμα του συνθέτη Λευτέρη Βενιάδη:

Πρόκειται για μια πρωτότυπη μουσική δημιουργία όπου ο λόγος, οι μελωδίες, οι ήχοι και τα ηχοχρώματα του βιολοντσέλου εξυπηρετούν το σκοπό μιας νέας μορφής αφήγησης μέσω της μουσικής σύνθεσης. Όσον αφορά τη δημιουργική περίοδο του νέου αυτού έργου προσωπικά βασίστηκα και αξιοποίησα την καταγωγή μου.. Μεγαλωμένος στη Χίο αισθάνομαι το βάθος και το περιεχόμενο του γραπτού αυτού λόγου και αντιλαμβάνομαι ότι το ιστορικό πλαίσιο της εποχής τέμνεται με κάποιον τρόπο με την σημερινή πραγματικότητα. Παράλληλα από αφηγήσεις των προγόνων μου, των δασκάλων μου και των «παλιών» του νησιού και επηρεασμένος από μια σχετικά οικεία οικογενειακή ιστορία επιδιώκω με οδηγό την προσωπική οπτική νέες τομές στην μουσική δραματουργία και στην έννοια της αφήγησης. Καθαρά συνθετικά και μουσικά, ο στόχος μου είναι η δημιουργία μιας ενιαίας μουσικής γλώσσας από ήχους, ηχοχρώματα και λόγο που οδηγεί στην συμπαγή εξιστόρηση και την απολύτως κατανοητή αντίληψη της ιστορίας από το κοινό. Ο μοναδικός δρόμος του σύγχρονου μουσικού θεάτρου - έτσι όπως προσωπικά τον αντιλαμβάνομαι – ανοίγει μία νέα αισθητική πολυπλοκότητας που με όχημα τη συγκίνηση οδηγεί στον προβληματισμό. 

Ταυτότητα παράστασης:

 Μουσική Σύνθεση, σύλληψη, σκηνοθετική επιμέλεια : Λευτέρης Βενιάδης

Διασκευή κειμένου, σκηνοθετική επιμέλεια : Δημήτρης Χαλιώτης  

Φωτισμοί - εικαστική επιμέλεια : Σάκης Μπιρμπίλης

Ηχοληψία : Παναγιώτης Παρασκευαΐδης AUX Studio

Βοηθός σκηνοθέτη : Αιμιλία Καραντζούλη 

Ηθοποιός : Κώστας Μπερικόπουλος

Αντρική φωνή : Νίκος Ζιάζιαρης 

Βιολοντσέλο : Αλέξανδρος Μποτίνης  

 Διεύθυνση  Καλλιτεχνικού Προγραμματισμού

& Επικοινωνίας : Ελίνα Λαζαρίδου

Τμήμα Επικοινωνίας : Όλγα Κομνηνού 

                                   Ιωάννα Ζωζέφα Πέγκου 

Δημόσιες Σχέσεις : Μαργαρίτα Μαρμαρά 

Επικοινωνία Παράστασης : Αντώνης Κοκολάκης 

Διάρκεια Παράστασης : 73’

Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας»
 Ακαδημίας 59, Αθήνα

Ημέρα & Ώρα Παράστασης : 

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026, ώρα 20:30

Τιμές εισιτηρίων : 

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΘΕΩΡΕΙΟ : 30,00 €  ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ : 25,00 € VIP 1 : 30,00 €       VIP 2 : 25,00 €

Α ΖΩΝΗ : 20,00 €, Φοιτητικό-Ανέργων 18,00 €

Β ΖΩΝΗ : 15,00 €, Φοιτητικό-Ανέργων 13,00 €

Γ ΖΩΝΗ : 12,00 €, Φοιτητικό-Ανέργων 10,00 €

ΜΕΙΩΜΕΝΗΣ ΟΡΑΤΟΤΗΤΑΣ : 10,00 € Φοιτητικό-Ανέργων 8,00 €

Εισιτήρια :

• https://www.more.com/gr-el/tickets/music/loukis-laras-mia-mousiki-afigisi

• στο τηλεφωνικό κέντρο :  211 1000 365 

• στο ταμείο του Θεάτρου Αλίκη,  Αμερικής 4, Αθήνα

 

Για Ομαδικές Κρατήσεις :  

Κώστας Μπάλτας – Γιώτα Καραίσκου: 211- 1026277 & 210-2117240

(εσωτ. 305)  Δευτ- Παρ : 10:00 -19:00

 

Εmail Τμήματος Ομαδικών Κρατήσεων: reservations@a-th.gr

Πληροφορίες : www.a-th.gr  

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΕΝΕΓΟΣ

Η μόνιμη επωδός όλο το 2025 που σερνόταν η συζήτηση για τις πολιτικές της φιλοδοξίες, τις οποίες η ίδια διέψευδε κατηγορηματικά μέχρι δεκαπέντε μέρες πριν την αλλαγή του χρόνου, ήταν «είμαστε στο πλευρό της, συμπαραστεκόμαστε στον δίκαιο αγώνα της, αν κατέβει στην πολιτική θα κρίνεται ως πολιτικός».

Η Μαρία Καρυστιανού εκδήλωσε την πρόθεσή της να ηγηθεί πολιτικού φορέα, το κοντέρ μηδένισε και, ναι, πια κρίνεται ως πολιτικός. 

Και δεν μπορεί να υπάρξει κανένας άνθρωπος με στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές που να μην στέκεται απέναντι στις χθεσινές οπισθοδρομικές δηλώσεις περί «δημόσιας διαβούλευσης» για το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι αντικείμενο δημοψηφισμάτων – δεν είναι μόνο κάτι που εξυπακούεται αλλά και κάτι που έχουμε λύσει με νόμο του κράτους εδώ και 40 χρόνια, από το 1986. (Σήμερα, η Καρυστιανού προσπάθησε να ανασκευάσει, μπλέκοντας δημογραφικό, υπογεννητικότητα και βιοηθική, χαρακτηρίζοντας το δικαίωμα στην άμβλωση «πολυδιάστατο και ιατρικό») 

Η Μαρία Καρυστιανού κρίνεται, λοιπόν, πια ως πολιτικός. Για μια σειρά από τοποθετήσεις. Για το αντιπολιτικό «δεν υπάρχει αριστερά-δεξιά», συνήθως το πιο χαρακτηριστικό σημάδι για να αναγνωρίσεις έναν πολιτικό απατεώνα. Για τις συνομιλίες της με αρχάγγελους ως πολιτικούς καθοδηγητές, αλλά και για τους ανθρώπους του περιβάλλοντός της ή τους όψιμους υποστηρικτές της.

Όπως τον δικηγόρο Στέλιο Σούρλα που ανέβασε χθες στην τηλεόραση τον πήχη συμφωνώντας σε δημοψηφίσματα και για τη μοναρχία ή τη μοιχεία. Όπως τη δικηγόρο Μαρία Γρατσία, δεξί της χέρι και πρώην υποψήφια με τη Νίκη ή τον πρώην αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γιώργο Αποστολάκη, βουλευτή επικρατείας με τη Νίκη – αμφότεροι συμβολίζουν την απορρόφηση του ακροδεξιού κόμματος από το κόμμα Καρυστιανού, το δείχνουν και οι πρώτες μετρήσεις. Κερασάκι στην τούρτα η δημόσια επιδοκιμασία του πρώην βουλευτή της Νίκης που βανδάλισε την Εθνική Πινακοθήκη (προκαλώντας αφωνία στο Υπουργείο Πολιτισμού), Νίκου Παπαδόπουλου.

Ένα παρεάκι πιο μεσαιωνικό, ελπίζω, από το δικό σου. 

Κι αυτό το «ελπίζω» ανοίγει την πολιτική συζήτηση από δω και πέρα. Πέρα από τα αναμενόμενο ντιμπέιτ στη δημόσια σφαίρα, πέρα από τις φούσκες μας που μάλλον αποδοκίμασαν τις δηλώσεις αποκαθηλώνοντας την Καρυστιανού, πόσοι αλήθεια ασπάζονται αυτές τις απόψεις; Πόσοι θα τιμούσαν με την ψήφο τους μια πλατφόρμα που θα τις πρότεινε; Η πιο πρόσφατη διαθέσιμη έρευνα (QED, 2020) αναφέρει ότι το 37% του ενήλικου ελληνικού πληθυσμού θεωρεί ότι η άμβλωση θα πρέπει να είναι παράνομη. Στο σημερινό context, το ποσοστό είναι περισσότερο ανησυχητικό απ’ ότι μειοψηφικό. 

Γιατί αν φορέσουμε την πιο χοντρή μας πέτσα για πολιτική ανάλυση, μάλλον θα παραδεχθούμε ότι ο χώρος δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας αποτελεί πεδίον δόξης λαμπρόν. Είναι πασιφανές ότι στα απομεινάρια της Χρυσής Αυγής και των ΑΝ.ΕΛ.. στο χωράφι που φύτρωσαν οι Σπαρτιάτες, η Λατινοπούλου και η Νίκη, στο αντισυστημικό πηγάδι από το οποίο αντλεί η Κωνσταντοπούλου και πρωταγωνιστεί για την ώρα ο Βελόπουλος, υπάρχει ένας ζωτικός χώρος που η ΝΔ νομίζει ότι ελέγχει. (Μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο, όπως συνέβη π.χ. στον εκλογικό σεισμό του 2012 και στην τριπλή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το 2015.)

Είναι ένας χώρος που συμβαδίζει με τον παγκόσμιο πολιτικό σκοταδισμό της εποχής, προσφέρει την εύκολη λύση του μίσους στους ζαλισμένους από τις συνεχείς κρίσεις ανθρώπους του ύστερου καπιταλισμού. Πάντα με την ευγενική υποστήριξη της παραδοσιακής δεξιάς, ακόμα κι αν η στρατηγική της «εμάς ή το τέρας» πια έχει ολέθρια ξεμπερδέματα, βλέπε Γαλλία. Γι’ αυτό εκεί επικρατεί συνωστισμός, όπως γράφει η Βίκυ Σαμαρά – με ένα πρόσωπο ευρύτερης αποδοχής, και την κεντροαριστερά σε παρατεταμένο τέλμα, υπάρχει κανείς που αποκλείει ότι ένα ακροδεξιό κόμμα μπορεί να αναδειχθεί δεύτερη δύναμη;  

Τέλος, είναι και τα ψυχολογικά μας: το ζήτημα της «απογοήτευσης».

Άραγε τι είναι χειρότερο από τα δύο; Να ήταν πάντα αυτές οι απόψεις της Καρυστιανού που (κάναμε ότι) δεν τις βλέπαμε επειδή ενσάρκωσε το αίτημα για δικαιοσύνη ή να αποτελούν πολιτική πρόταση tailor made γι αυτό που συνιστά πολιτική ευκαιρία της στιγμής; Η (πρόσφατη) ιστορία μας έχει δείξει ότι ο χώρος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα δεν εκπροσωπείται μόνο από αποκρουστικούς ιδεολόγους αλλά κι από ανεκδιήγητους τσαρλατάνους, πλανόδιους Ελλαδέμπορους που στήνουν πάγκο «πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια». Είναι μάλλον άβολο, αλλά έτσι όπως το πάει η Καρυστιανού, περνάμε σιγά σιγά στη φάση που πρέπει να αποφασίσουμε σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκει. 

Η πραγματική απογοήτευση, το υπενθυμίζει και η δραματική συγκυρία του δυστυχήματος στην Ανδαλουσία, είναι ότι η Μαρια Καρυστιανού μοιάζει να διαλύει το Κίνημα των Τεμπών που κατέβασε ένα εκατομμύριο ανθρώπους στους δρόμους. Με τις αποστάσεις που (δικαίως) πήρε ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων, με την παραίτηση που (δικαίως) της ζητήθηκε, με τις απόψεις της που (δικαίως) απομακρύνουν πολλούς ειλικρινείς συμπαραστάτες, σε δυο μήνες ξεκινά η δίκη κι έχουμε φτάσει σε σημείο να εγκαλεί ο Νίκος Πλακιάς τον Φοίβο Δεληβοριά. 

Το Κίνημα της Συγκάλυψης, από την άλλη,  αποδείχθηκε πιο συμπαγές. Οι αρχιτέκτονες και οι χειροκροτητές του δεν μπορούν να κρύψουν την ικανοποίησή τους για τις εξελίξεις. Είναι αυτοί που καταπίνουν εδώ και τρία χρόνια «ανθρώπινα λάθη», μπαζώματα και «γουρλίδικες εξεταστικές» για να μας κάνουν σήμερα μαθήματα δημοκρατίας, βάζοντάς τα -τι πιο σύνηθες;- με τις «κακές πλατείες». Το καλοκαίρι του 2021, όταν οι ευρωβουλευτές της ΝΔ καταψήφιζαν έκθεση της Ευρωβουλής που χαρακτήριζε «ανθρώπινο δικαίωμα την άμβλωση», είχαν άλλες προτεραιότητες, τότε δεν τους απασχολούσε η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος. Αλλά, επίσης, το καλοκαίρι του 2021, την Μαρία Καρυστιανού δεν την ήξερε κανείς μας. Κι εκείνη είχε δίπλα της την κόρη της… 

Πηγή: news247.gr

Meghan Kennedy
 

ΣΕ ΒΛΕΠΩ

 

Σκηνοθεσία : Βίκυ Βολιώτη

 Παραστάσεις : Δευτέρα και Τρίτη στις 20:00

 

EXTRA ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ στις 19:00

(από 25 Ιανουαρίου 2026)

 

Το σύγχρονο έργο «Σε βλέπω» (The Counter) της Meghan Kennedy, σε σκηνοθεσία Βίκυς Βολιώτη, που παίζεται στο Θέατρο Μικρό Παλλάς κάθε Δευτέρα και Τρίτη, προσθέτει επιπλέον παράσταση κάθε Κυριακή στις 19:00, από 25 Ιανουαρίου, λόγω μεγάλης επιτυχίας.

Πρωταγωνιστούν : Θοδωρής Αθερίδης, Πέγκυ Τρικαλιώτη - που συνεργάζονται πρώτη φορά στο θέατρο - Βίκυ Βολιώτη.

Πρόκειται για ένα τρυφερό έργο που με έξυπνο χιούμορ και πολλή αλήθεια, μιλάει για όλα εκείνα που φοβόμαστε να συζητήσουμε και για εκείνη τη μία στιγμή, που αποφασίζουμε να τα μοιραστούμε με κάποιον άλλον.

Μυστικά, σχέσεις και συγκρούσεις ξεδιπλώνονται μέσα από τις ζωές τριών ανθρώπων που προσπαθούν να σταθούν ο ένας απέναντι στον άλλον και τελικά απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό και όταν η αλήθεια έρθει στο φως, τίποτα δεν είναι όπως πριν.

Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά off Broadway στην Νέα Υόρκη, το φθινόπωρο του 2024, σε σκηνοθεσία του πολυβραβευμένου David Cromer (Tony Award, Obbie award, Lucille Lortel award, κ.α) από το Roundabout Theater Company.

Υπόθεση:

Κάθε πρωί σε ένα τοπικό καφέ μιας μικρής πόλης, μία σερβιτόρα (η Κέιτ) γεμίζει την κούπα του καφέ ενός τακτικού πελάτη (του Πωλ). Πού και πού στο καφέ έρχεται και η πρώην ερωμένη του Πωλ, η Πεγκ, με την πρόφαση να αγοράσει ένα κομμάτι κέικ και την ελπίδα να τον δει εκεί. Ο Πωλ προσπαθεί να τα βγάλει πέρα ​​μέσα στο σκληρό και μεγάλο κόσμο. Η Κέιτ είναι μια γυναίκα που θέλει να κάνει μια καινούργια αρχή. Η Πεγκ αγαπάει ακόμα τον Πωλ αλλά και ο Πωλ αγαπάει την Πεγκ. Τι γίνεται όταν ο Πωλ ζητάει μια σοκαριστική χάρη από την Κέιτ; Και τι θα ακολουθήσει όταν η Κέιτ μάθει πως η Πεγκ είναι ο μεγάλος έρωτας του Πωλ; Μια απρόσμενη φιλία γεννιέται και τα βαθύτερα μυστικά όλων φωτίζονται.

Τρεις άνθρωποι που αγαπούν και αγαπιούνται. Που γελούν αλλά και κλαίνε. Με τα λάθη και τις υπεκφυγές τους. Κάποτε φωτεινοί και κάποτε σκοτεινοί. Όπως όλοι με μικρά και μεγάλα ανομολόγητα μυστικά.

Η αλήθεια δαγκώνει.

Η αλήθεια πονάει.

Η αλήθεια, όμως, γιατρεύει.

 

Το «ΣΕ ΒΛΕΠΩ» είναι ένα αστείο αλλά και συγκινητικά στοχαστικό έργο για τις καθημερινές μας επαφές που μπορεί να μας αλλάξουν τη ζωή. Ένας ύμνος στη διαπροσωπική μας επικοινωνία που έχουμε χάσει.

 

Ταυτότητα Παράστασης 

Συγγραφέας : Meghan Kennedy

Μετάφραση : Φίλιππος Δεσύλλας                                

Σκηνοθεσία :  Βίκυ Βολιώτη

Σκηνικά-Κοστούμια : Μαρίτα Αμοργιανού

Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Κινησιολογία : Μαρίζα Τσίγκα

Μουσική επιμέλεια : Βίκυ Βολιώτη

Βοηθός σκηνοθέτη : Ελένη Μπίκου

Φωτογραφίες παράστασης : Γιώργος Καλφαμανώλης

 

Διεύθυνση καλλιτεχνικού προγραμματισμού

& Επικοινωνίας        :  Ελίνα Λαζαρίδου

Τμήμα Επικοινωνίας: Όλγα Κομνηνού

                                : Ιωάννα Ζωζέφα Πέγκου 

 

Δημόσιες Σχέσεις: Μαργαρίτα Μαρμαρά 

Πρωταγωνιστούν: Θοδωρής Αθερίδης, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Βίκυ Βολιώτη.

Θεατρο Μικρό Παλλάς

Αμερικής 2 Στοά Σπύρου Μήλιου 
 Σύνταγμα, Αθήνα

Τηλέφωνο : 211 1000 365

 

Ημέρες & Ώρες παραστάσεων:

Κυριακή : 19:00

Δευτέρα & Τρίτη : 20:00

Τιμές εισιτηρίων: VIP : 25 Ευρώ,  Α' Ζώνη + Β' Ζώνη + Γ' Ζώνη : 18 Ευρώ

Φοιτητικό, Ανέργων, Παιδικό (έως 12 ετών), ΑΜΕΑ(χωρίς αμαξίδιο),Συνοδός ΑΜΕΑ: 16 Ευρώ στις Ζώνες Α', Β' & Γ'.

Άτομα σε αναπηρικό αμαξίδιο εισέρχονται δωρεάν, κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με το ταμείο του θεάτρου, λόγω περιορισμένων θέσεων.

Εισιτήρια : 

• https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/se-blepo

• Στο τηλεφωνικό κέντρο : 211 1000 365

• Στο ταμείο του Θεάτρου Αλίκη,  Αμερικής 4, Aθήνα 

 

Για Ομαδικές Κρατήσεις :  

Κώστας Μπάλτας – Γιώτα Καραίσκου: 211- 1026277 & 210-2117240 (εσωτ. 305) Δευτ- Παρ : 10:00 -19:00.

Εmail Τμήματος Ομαδικών Κρατήσεων: reservations@a-th.gr

Πληροφορίες : www.a-th.gr 

ΜΠΕΣΣΥ ΑΡΓΥΡΑΚΗ -ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΗΣ -ΛΑΚΗΣ ΤΖΟΡΝΤΑΝΕΛΛΙ «Μένουμε πάντα παιδιά»   Το απόλυτο αποκριάτικο πάρτι με ποπ επιτυχίες Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Παλλάς    Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαλισσόβας Συμμετέχει o Δημήτρης Κίκλης και η  Rouge Noir Orchestra      Τον Φεβρουάριο, στην καρδιά των Αποκριών, το Θέατρο Παλλάς  μετατρέπεται σε φωτεινή ντισκομπάλα.   Η Μπέσσυ Αργυράκη, ο Γιώργος Πολυχρονιάδης και ο Λάκης Τζορντανέλλι ανεβαίνουν στη σκηνή για ένα πάρτι αφιερωμένο στη χρυσή εποχή της ποπ– τότε που ο κόσμος χόρευε, ερωτευόταν και ξεφάντωνε στα κλαμπ μέχρι το πρωί. Με επιτυχίες που όλοι έχουμε σιγοτραγουδήσει, ρυθμούς που δεν σε αφήνουν ασυγκίνητο στη θέση σου και μια μπάντα αποφασισμένη να «ανάψει» την πλατεία,  η Μπέσσυ, ο Γιώργος ο Λάκης είναι οι οικοδεσπότες μιας βραδιάς γεμάτης glitter, λάμψη, ποπ ακούσματα και ανέμελη χαρά, με την σκηνοθετική πινελιά του Δημήτρη Μαλισσόβα.  Ακολουθήστε τους σε ένα συναρπαστικό ταξίδι πίσω στα '60s, ’70s και ’80s. Ελάτε να χορέψτε με την καρδιά σας και να διασκεδάσετε με την ψυχή σας, υπακούοντας στο ρυθμό, πάνω στις ψηλοτάκουνες πλατφόρμες σας. Επί σκηνής μαζί με τους τρεις αγαπημένους μας ερμηνευτές, ο Δημήτρης Κίκλης και η Rouge Noir Orchestra, φέρνουν το δικό τους αεράκι από την αμερικάνικη και την ευρωπαϊκή ποπ.   Dress code, προαιρετικό: Αφήστε τη φαντασία σας να διαλέξει για εσάς. Βγάλτε από τη ντουλάπα παγιέτες, παντελόνια καμπάνα, ροζ γυαλιά ή και, γιατί όχι, τολμήστε ένα total αποκριάτικο makeover: αaπό αυθεντικό pop star look μέχρι αγαπημένους κινηματογραφικούς ήρωες ή ένα μικρό, διακριτικό αξεσουάρ, κάθε μεταμφίεση είναι ευπρόσδεκτη. Σημασία έχει να μπείτε στο κλίμα πριν καν βρεθείτε μέσα στο Παλλάς.   Την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου η Μπέσσυ Αργυράκη, ο Γιώργος Πολυχρονιάδης και ο Λάκης Τζορντανέλλι  δίνουν το σύνθημα για να ξεκινήσει ο χορός: «Μένουμε πάντα παιδιά»! Ελάτε να ζήσουμε όλοι μαζί μια ανέμελη εποχή και να μοιραστούμε αυτό που όλοι χρειαζόμαστε σήμερα: λίγη ξενοιασιά, πολύ χορό και την αίσθηση ότι, έστω για ένα βράδυ, όλα γυρίζουν γύρω από τη μουσική.      Εισιτήρια προπωλούνται:   Ticket Services: https://www.ticketservices.gr/event/pallas-argyraki-polichrinidis-tzorntanelli-menoume-panta-paidia/?lang=el Pallas Theater: https://pallastheater.com/event/argyraki-polychroniadis-tzorntanelli-menoume-panta-paidia/ Στο ταμείο του Θεάτρου "Παλλάς"  Φωτογραφία:Σούλα Αποστολάκη

Επικοινωνία / Δημόσιες Σχέσεις: Pure Public Relations Άννα Γιώτη

Tην απόφασή τους να προχωρήσουν σε επ’ αόριστον αποχή από τα καθήκοντά τους, ανακοίνωσαν οι διανομείς των ΕΛΤΑ στα Χανιά καταγγέλλοντας ότι δεν τους καταβάλλεται πλέον το επίδομα επικινδυνότητας και ότι παραμένουν «παγωμένες» τόσο οι τριετίες, όσο και το σύνολο των επιδομάτων που δικαιούνται.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Δεν είναι οι καιρικές συνθήκες και το κρύο που μας αναγκάζουν να απέχουμε από την εργασία μας. Άλλωστε, είμαστε μαθημένοι να δουλεύουμε υπό όλες τις καιρικές συνθήκες. Αυτό που μας κάνει να μην μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε από σήμερα και μέχρι επ’ αορίστου είναι το γεγονός ότι το Κράτος μας βάζει "στον πάγο". Με αγανάκτηση διαπιστώνουμε ότι στους μισθούς μας δεν υπάρχει πλέον το επίδομα επικινδυνότητας που το ίδιο το Κράτος έχει θεσπίσει με νόμο. Παράλληλα, παραμένουν παγωμένες οι τριετίες μας, καθώς και το σύνολο των επιδομάτων που δικαιούμαστε, παρά το γεγονός ότι αποτελούν θεμελιωμένα εργασιακά μας δικαιώματα.

Πρόκειται για το επίδομα "επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας" στα ΕΛΤΑ, το οποίο προβλέπεται από τη νομοθεσία για συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων, όπως οι ταχυδρόμοι και οι διανομείς, και αφορά την αναγνώριση των κινδύνων που διατρέχουμε καθημερινά (έκθεση σε ακραίες καιρικές συνθήκες, μεταφορά βαρέων αντικειμένων κ.ά.). Την ίδια στιγμή που από τον περασμένο Ιούλιο χορηγείται επίδομα επικινδυνότητας σε υπαλλήλους της Βουλής που αλλάζουν τα ποτήρια με το νερό, σε εμάς κόβεται το αυτονόητο. Ζητάμε και πάλι συγγνώμη από όλους εσάς που εξυπηρετούμε καθημερινά, με βροχή, με χιόνια, με καύσωνα, που δεν μπορούμε να φτάσουμε από σήμερα και μέχρι επ’ αορίστου στα σπίτια και στα γραφεία σας. Δεν είναι όμως δική μας ευθύνη. Μας αναγκάζουν».

«ΛΙΓΕΙΑ»

του Έντγκαρ Άλλαν Πόε

Σκηνοθεσία: Δανάη Κατσαμένη

 

Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2026

Κάθε Κυριακή στις 19:00

 

Θέατρο ARROYO 

«Και η βούλησις εγκατοικεί εις ό,τι δεν αποθνήσκει. Ποιος γνωρίζει της βουλήσεως τα μυστήρια και το σθένος; Διοτί και ο Θεός άλλο δεν είναι, παρά μία βούλησις απέραντος, η οποία διαπνέει τα πάντα διά της εμμονής της. Ο άνθρωπος δεν υποκύπτει εις τους αγγέλους, μήδε εις τον θάνατον ολοσχερώς, παρά μόνο από την αδυναμίας της ασθενούς του βουλήσεως.»

Τζόσεφ Γκλάνβιλ

 

Η Λίγεια πέθανε. Απόψε της αποτίνουμε φόρο τιμής.

Αυτή που για τον Έντγκαρ υπήρξε φίλη και μνηστή, σύντροφος στην σπουδή της μαγείας και τελικά αγαπημένη σύζυγος στη ζωή. Ο Έντγκαρ έσκυψε κοντά στα χείλη της. Κι αυτή του χάρισε τα τελευταία της λόγια: «Ο άνθρωπος δεν υποκύπτει ούτε στους αγγέλους, ούτε κι ολοκληρωτικά στον θάνατο, παρά μόνο από την αδυναμία της ασθενούς του θέλησης».

Μετά από μια επιτυχημένη διαδρομή ανά την Ελλάδα, η Λίγεια επιστρέφει για δεύτερο χρόνο στην Αθήνα, στο θέατρο Arroyo, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Η παράσταση ανιχνεύει το μεγαλείο της γυναικείας μορφής ως Σύμβολο, ως Τοπίο όπου βρίσκουν διέξοδο, είτε μέσω της γραφής, είτε μέσω της δημιουργικής ανάγνωσης, το κρυστάλλινο συναίσθημα, η ποιητική ευφυία κι η ερεβώδης μουσικότητα των λέξεων του Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Η Γυναίκα εδώ δεν ορίζεται. Βρίσκεται πέρα από τους περιορισμούς των ορίων, καταβυθίζεται σε έναν χώρο ιδιωτικό και οικουμενικό παράλληλα, φέρει τη μουσικότητα αν και δεν είναι μουσική, γεννά εικόνες αν και δεν είναι ζωγραφική, αντανακλά την πραγματικότητα αν και δεν είναι πραγματικότητα, εκφέρει λέξεις ζωής αν και δεν σχετίζεται με τους καθημερινούς επικοινωνιακούς λόγους. Είναι επαναστατική όπως η φύση της. Κι όπως περιγράφει ο Ελύτης την αληθινή ποίηση «αρχίζει από εκεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής κι η έναρξη μιας άλλης, που είναι ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε να ανιχνεύσει η ψυχή· στα σύνορα των αντιθέτων· εκεί που ο Ήλιος κι ο Άδης αγγίζονται».

Η «Λίγεια» του Έντγκαρ Άλλαν Πόε δημοσιεύεται στο περιοδικό The American Museum το 1838. Το αφήγημα ήταν από τα αγαπημένα του συγγραφέα: «Το πιο ευγενές είδος διηγημάτων είναι εκείνο που ενεργοποιεί στον υπέρτατο βαθμό την φαντασία. Γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο, μπορούμε να θεωρήσουμε τη Λίγεια ως την καλύτερη ιστορία μου».

Η παράσταση βασίζεται στην πρώτη ελληνική μετάφραση του έργου από τον Νικόλαο Σπανδωνή, στην καθαρεύουσα των αρχών του 20ού αιώνα. Η γλώσσα λειτουργεί ως διαμεσολαβητής των κρυμμένων μυστικών της τέχνης, του ύφους και της εποχής του Πόε. Η ποιητική πυκνότητα και η τελετουργική υφή της φέρνουν στην επιφάνεια την αφηρημένη σύλληψη μιας ιδιωτικής εμπειρίας που στην οριακή της ένταση γίνεται παγκόσμια, το «ασύλληπτο» δηλαδή της ανθρώπινης τραγωδίας.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Νικόλαος Σπανδωνής

Σκηνοθεσία: Δανάη Κατσαμένη

Ερμηνεύουν: Αφροδίτη Βραχοπούλου, Αλέξανδρος Τσίτσος

Επιμέλεια κίνησης: Άννα Λιανοπούλου

Σκηνικά - κοστούμια: Μάρτιν Γαβρίλης, Δανάη Κατσαμένη

Φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης

Μουσική: Fuchs&Löwe

Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης

Αφίσα - Promotional material: Αριάδνη Μιχαηλάρη

Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Παραγωγή: Α-silenθio

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Θέατρο ARROYO

Μεγ. Αλεξάνδρου 128, Αθήνα

Από Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2026

Κάθε Κυριακή στις 19:00

Διάρκεια παράστασης: 75’

 

 TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=SqCOuovvp-8

 

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

Προπώληση online: «ΛΙΓΕΙΑ» του Έντγκαρ Άλλαν Πόε | Εισιτήρια εδώ!

Τηλέφωνα Κρατήσεων: 210 346955, 6978327088

 

Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 18€ | Ανέργων, φοιτητικό, ατέλεια ΣΕΗ: 12€ | ΑμεΑ:  Δωρεάν 

 

SOCIAL MEDIA ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=100089359712009

Instagram: https://www.instagram.com/ligeia.asilenthio/

Μαρία Κούρση
Ο χρόνος σε τίτλους
Σελίδες: 88, Τιμή: 13,78 ευρώ
Εκδόσεις Ηριδανός
 

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ηριδανός το νέο βιβλίο της βραβευμένης ποιήτριας Μαρίας Κούρση «Ο χρόνος σε τίτλους».

Πρόκειται για ένα ενιαίο αφηγηματικό ποίημα μέσα σε ένα αποκαλυπτικό σκηνικό μιας δίκης. Αποτελείται από 59 αυτόνομα ποιήματα, που είναι μοιρασμένα σε τέσσερις ενότητες («Οκτώ τίτλοι κατηγορούνται», «Τίτλοι υπεράσπισης», «Τίτλοι κατηγορίας» και «Τίτλοι Αιθουσών»).

Σημαντικό ρόλο έχουν τα σχέδια του ζωγράφου Δημήτρη Σεβαστάκη στο εξώφυλλο και στο εσωτερικό του βιβλίου.

Μέσα στα ποιήματα περνούν μορφές ανθρώπων που έχουν φύγει από τη ζωή. Τις περισσότερες φορές αναφέρεται το όνομά τους, άλλες φορές το έργο τους, κάποιες φορές μένουν μόνο οι σκιές τους.

«Ο χρόνος σε τίτλους» είναι μία από τις κορυφαίες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ποίησης.
 

Βιογραφικό

Η Μαρία Κούρση γεννήθηκε και σπούδασε στην Αθήνα. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Έχει εκδώσει 18 βιβλία. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά και ισπανικά. Είναι συντάκτρια και επιμελήτρια εκδόσεων. Για δέκα χρόνια δημιούργησε ένα Εργαστήρι Λογοτεχνίας στο οποίο και δίδαξε στο Λεόντειο Λύκειο. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε διεθνή φεστιβάλ Ποίησης και σε συνέδρια με θέματα Λογοτεχνίας. Ποιήματά της έχει μελοποιήσει ο Κώστας Λειβαδάς με ερμηνεύτρια τη Δήμητρα Γαλάνη στο cd με τίτλο «Από τον Ευριπίδη στη Μαρία Κούρση». Κείμενά της διδάσκονται σε πανεπιστήμια του εξωτερικού κι έχουν ανθολογηθεί σε πολλά βιβλία και περιοδικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σε συνεργασία με το ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος έγραψε τα κείμενα στο βραβευμένο έργο «Cosmos: Πολιτισμική Ώσμωση - Μυθολογία και Τέχνη». Το 2022 βραβεύτηκε από το περιοδικό Χάρτης για το βιβλίο της για παιδιά « Ο Μύθος του βασιλιά Ερυσίχθονα». Το 2023 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο Λάμπρου Πορφύρα για το βιβλίο της « Εξόδιος Αέρας».

 

Εκδόσεις Ηριδανός
Ζωοδόχου Πηγής 79, Αθήνα, 210 3847660
www.hridanos-ekdoseis.gr, heridanos_papakosta@yahoo.gr